Συνολικές προβολές σελίδας

Πέμπτη, 27 Σεπτεμβρίου 2012

ΒΡΑΒΕΙΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΜΟΝΙΑ

Καλημέρα φίλες μου,
σήμερα βολτάροντας από τα μπολογκοσπιτάκια σας είδα ότι η Αρμονία μου δώρισε ένα βραβείο.Την ευχαριστώ πολύ και της εύχομαι τα καλύτερα τόσο για την ίδια όσο και για το μπλογκοσπιτάκι της.

Δευτέρα, 24 Σεπτεμβρίου 2012

Παναγία Μυρτιδιώτισσα




Παναγία Μυρτιδιώτισσα
Σήμερα γιορτάζει!!
Χρόνια Πολλά στην Μυρσίνη και την Μυρτώ.
Το wikipedia αναφέρει για την σημερινή εορτή:
Παναγία η Μυρτιδιώτισσα ονομάζεται εικόνα της Παναγίας που βρέθηκε στα Κύθηρα κατά τον 14ο αιώνα. Έχει το προσωνύμιο Μυρτιδιώτισσα, γιατί αναφέρεται από την παράδοση ότι τη βρήκε ένας βοσκός σε μια τοποθεσία γεμάτη με μυρτιές. Σήμερα με το όνομα αυτό ονομάζονται εκκλησίες, μονές και γενικά οι εικόνες με παράσταση της Παναγίας με μυρτιές.
Στις 24 Σεπτεμβρίου - 40 ημέρες μετά την Κοίμηση της Θεοτόκου - εμφανίστηκε η Παναγία στον βοσκό και του είπε να ψάξει για την εικόνα που είχε έρθει σε εκείνο το μέρος πολλά χρόνια πριν.
Ο βοσκός έπεσε στο έδαφος, γεμάτος δέος, προσευχόμενος προς την Θεοτόκο. Μόλις σηκώθηκε και γύρισε, είδε την εικόνα στα κλαδιά μιας μυρτιάς. Κλαίγοντας από χαρά, έφερε την εικόνα σπίτι του και είπε σε όλους τους φίλους και συγγενείς την ιστορία της ανεύρεσης της εικόνας.
Όταν ξύπνησε την επόμενη ημέρα η εικόνα έλειπε και φοβήθηκε μήπως είχε κλαπεί. Με βαρειά καρδιά γύρισε με τα πρόβατά του στον τόπο της ανεύρεσης, αλλά εκεί είδε πάλι την εικόνα στα κλαδιά της μυρτιάς που την είχε πρωτοβρει. Δοξάζοντας τον Θεό, την πήρε πάλι σπίτι του, αλλά την νύχτα η εικόνα εξαφανίστηκε όπως και την πρώτη φορά. Όταν η εξαφάνιση και επανεμφάνιση της εικόνας συνέβη και τρίτη φορά, κατάλαβε ότι ήταν θέλημα της Μητέρας του Θεού η εικόνα να παραμείνει εκεί που είχε πρωτοβρεθεί.
Μια μικρή εκκλησία χτίστηκε εκεί που βρέθηκε η εικόνα και ονομάστηκε Μυρτιδιώτισσα. Το κτήριο μεγάλωσε με τα χρόνια και πολλά θαύματα λέγεται πως συνέβησαν εκεί.
Στο τέλος του 16ου αιώνα, ο Θεόδωρος Κουμπριανός, ένας απόγονος του βοσκού που βρήκε την εικόνα, ζούσε στο χωριό Κουσουμάρι. Ήταν παράλυτος, αλλά πίστευε ακράδαντα ότι η Μητέρα του Θεού θα τον θεράπευε. Κάθε χρόνο, στις 24 Σεπτεμβρίου, έστελνε ένα μέλος της οικογένειάς του να ανάψει ένα κερί στην Χάρη της γι'αυτόν. Μια χρονιά ζήτησε να τον πάνε μέχρι την Χάρη της, για να την προσκυνήσει ο ίδιος. Κατά τη διάρκεια της αγρυπνίας, ακούστηκε έντονος θόρυβος από την κατεύθυνση της θάλασσας. Το εκκλησίασμα έτρεξε να φύγει, πιστεύοντας ότι επιτίθονταν πειρατές. Ο παραλυτικός ζήτησε την βοήθεια της Παναγίας και έξαφνα άκουσε μια φωνή από την εικόνα να του λέει να σηκωθεί και να τρέξει να σωθεί. Σηκώθηκε, περπάτησε, σύντομα άρχισε να τρέχει και πρόφτασε τους συγγενείς του, που καταχάρηκαν βλέποντας το θαύμα. Ο θόρυβος δεν προερχόταν από επιδρομή πειρατών και όλοι τότε κατάλαβαν ότι ο θόρυβος ήταν σημείο της Θείας Πρόνοιας, ώστε ο παραλυτικός να μείνει μόνος του στην εκκλησία με την εικόνα. Από τότε η οικογένεια του Κουμπριανού γιόρταζε την ημέρα της γιορτής της Μυρτιδιώτισσας με ιδιαίτερη λαμπρότητα σε ανάμνηση του θαύματος.
Αλλά και πολλά άλλα θαύματα αποδίδονται στην εικόνα, όπως η προστασία του νησιού από επιδημία πανώλης, η λύση της στειρότητας μιας Εβραίας από την Αλεξάνδρεια και η σωτηρία πολλών ανθρώπων από βέβαιο θάνατο.
Η ανεύρεση της εικόνας γιορτάζεται στις 24 Σεπτεμβρίου. Την ίδια ημέρα γιορτάζουν την ονομαστική τους εορτή όσες φέρουν το όνομα Μυρτώ ή Μυρσίνη.
Το όνομα Παναγία η Μυρτιδιώτισσα έχει δοθεί σε αρκετές εκκλησίες στην Ελλάδα. Η παραθαλάσσια Μονή της Παναγίας της Μυρτιδιώτισσας στη Χίο ονομάζεται από τους Χιώτες «Μερσινίδι», από την ονομασία «μυρσίνη» = μυρτιά.
Η Παναγία η Μυρτιδιώτισσα είναι η πολιούχος της Πύλου.


Σήμερα όμως γεννήθηκε και μία μικρή ψυχούλα γλυκιά και όμορφη, λίγο βιαστική βέβαια μιας και την περιμέναμε τον Νοέμβριο αλλά την υποδεχτήκαμε όλοι με πολύ αγάπη και χαρά.Η Παναγία να την συντροφεύει σε όλη της τη ζωή, να έχει Υγεία, να είναι καλότυχη και γεμάτη με αγάπη που θα την μοιράζει απλόχερα αλλά θα της ανταποδίδεται.Όλα να της πηγαίνουν κατ΄ευχή του Χριστού και της Παναγίας και όλοι να είμαστε περήφανοι για την πορεία της ζωής της η οποία να  είναι σπαρμένη με ρόδα.Περήφανοι οι γονείς της αλλά και εμείς οι νονοί της.
ΝΑ ΜΑΣ ΖΗΣΕΙ!!!

Τετάρτη, 19 Σεπτεμβρίου 2012

Tο λασε λασέ αλλά....

Ειπαμε το λασε θέλει υπομονή και επιμονή αλλά επειδή είναι χρονοβόρο για να μην βαριέμαι κάνω και κάτι άλλο.Θα μου πείτε αν δεν έκανες όμως το κάτι άλλο πιθανόν να το τελειώνες νωρίτερα και να ξεμπέρδευες ελα όμως που με πιανει βαρεμαρα και τελικα δεν κανω τιποτα.
Τεσπα παράλληλα με το λασε φτιάχνω μια κουβερτούλα κούνιας για ένα κοριτσάκι που περιμένουμε να γεννηθεί τον Νοεμβριο με το καλο και αν το θελει ο Θεος θα γινουμε και νονοί του.Ακομα δεν εχει τελειωσει αλλά όπως το βλέπω επειδή μου λειπουν περίπου αλλοι 40 πόντοι για να είναι έτοιμο μεχρι τελος της αλλης βδομαδας πρώτα ο Θεός θα είναι έτοιμο.Σκέφτομαι να βαλω και μερικα λουλουδάκια ροζ για να γινει πιο κοριτσιστικο τί λέτε;Ειναι σε λευκό χρώμα και πλεγμένο με μερσεριζε κλωστή.Πώς σας φαίνεται μέχρι εδώ;




Επειδή όμως ήρθε φθινόπωρο είπαμε οπότε αλλάζει και  η διακοσμησή μας έφτιαξα ενα κεράκι με κανέλα το οποιο μπορεί να γινει ένα ωραίο δωράκι.Για δείτε το...

να σας δειξω και τον βασιλικο μου να μην σας τον δειξω;το κερακι δεν ειναι ωραιο για δωρακι;

ετσι κοσμει το τραπεζακι μου





Καλη ημερα να εχετε και θα τα πουμε συντομα.

Τρίτη, 18 Σεπτεμβρίου 2012

Λασέ συνέχεια....

Καλησπέρα φίλες μου,

Σεπτέμβρης είπαμε και είναι μήνας ανακατατάξεων και ανασυγκροτήσεως.Ετσι λοιπόν και εμείς μετά από το τελειώμα των βαψιμάτων και την έναρξη του σχολικού έτους επανήλθαμε στους σύνηθεις ρυθμούς μας.Μπορεί να μην προλάβαινα να αφήσω μηνύματα στα σπιτάκια σας αλλά πάντα έκανα μια βολτούδα να θαυμάσω τα καλούδια σας.

Και μιας και αρχισαν τα μαθήματα ας ολοκληρώσουμε και εμείς το λασέ μας.Όπως σας έχω ήδη δείξει εδώ και εδώ αλλά και θα έχετε δεί και στο σπιτάκι της Αννίτας που κατάφερε μετά από πολλές προσπάθειες το κορδόνι,πως μπορείτε να φτιάξετε το κορδόνι που χρειαζόμαστε για το λασέ μας.

Λοιπόν αφού φτιάξετε αρκετά μέτρα κορδόνι και όταν λέω αρκετά εννοώ αρκετά δηλαδή πάνω από 50 μέτρα θα πρέπει να διαλέξετε σχέδιο(έγω έχω κάποια και όποια φίλη θέλει μπορώ να της τα στείλω).Όταν καταλήξουμε σε σχέδιο το αποτυπώνουμε με δύο τρόπους:

Α τρόπος:Είναι ο πιο απλός τρόπος.Παίρνουμε το σχέδιο και με ένα ριζόχαρτο το ξεπατικώνουμε πάνω στο ριζόχαρτο.Αφού αντιγράψουμε πλήρως το σχέδιο γυρνάμε τούμπα το ριζόχαρτο έτσι ώστε να βλέπουμε την μεριά κάτω από το χαρτί (έτσι δεν ξεβάφει το χρώμα πάνω στο κορδόνι μας) και το ακουμπάμε πάνω σε αρκετές κόλλες ριζόχαρτο ή άλλο μαλακό χαρτί πχ εφημερίδες και κάνουμε ένα περιφερειακό τρύπωμα.Το σχέδιο μας είναι έτοιμο για να ξεκινήσουμε.

Β τρόπος:Πιθανόν λίγο πιο δύσκολο από πλευρά υλικών.Μπορούμε με σιδερότυπο μολύβι να περάσουμε το σχέδιο και μετά να το σιδερώσουμε πάνω σε φορτέτζα ή μαλακό πανί.Το σχέδιο είναι έτοιμο για επεξεργασία.
Αφού έχουμε τελειώσει με το σχέδιο ξεκινάμε να τρυπώνουμε το κορδόνι πάνω στο σχέδιο.Αφού όλοκληρώσουμε το τρύπωμα, το οποίο καλό είναι να γίνει με διαφορετικό χρώμα κλωστή από την πλέξη του κορδονιού,θα βλέπουμε πως θα είναι η τελική μορφή του σχεδίου μας από την ανάποδη.Κεντάμε δηλαδή στην ανάποδη μεριά του κεντήματος.


σχεδιο σε ριζοχαρτο




Το επόμενο στάδιο είναι το κέντημα δηλαδή αφού τρυπώσαμε το κορδόνι θα πρέπει να το ενώσουμε γιατί αν βγάλουμε τώρα το χαρτί ή την φορτέτζα είναι σίγουρο ότι μόνο το σχέδιο που τρυπώσαμε δεν θα πάρουμε.Όπότε ξεκινάμε να ενώνουμε με βελονιά φεστόνι(στυλακια) το κορδόνι μας.Για μένα αυτό είναι και το πιο βαρετό στάδιο αλλά απαραίτητο.Αναλόγως το σχέδιο μας εμπλουτίζουμε και με άλλες βελονιές.












Και φτάνουμε στο τελικό στάδιο.Εχουμε ενώσει όλο το κορδόνι με φεστόνι(στυλάκια) και με ότι άλλη βελονιά απαιτούσε το σχέδιο μας.Σιδερώνουμε το κορδόνι μας πάνω στο χαρτί ή την φορτέτζα και αρχίζουμε να ξηλώνουμε το τρύπωμα που είχαμε πρωτοκάνει,για αυτό σας ανέφερε προηγουμένως ότι καλό είναι το τρύπωμα να γίνετε με διαφορετική κλωστή σε χρώμα από το κορδόνι για να βλέπουμε που ξηλώνουμε.Το λασέ μας είναι έτοιμο μπορούμε να το στρώσουμε κατευθείαν ή να το ενώσουμε με ύφασμα και να γίνει σαν δαντέλα,όπως και να το χρησιμοποιήσουμε πλέον είναι θαυμάσιο.

Το λασέ είναι για μένα το εργόχειρο της υπομονής, δεν θέλει βιάση,θέλει υπομονή και επιμονή.Εγώ δεν έχω πολύ χρόνο στην διάθεσή μου για αυτό και αργώ να το τελειώσω κάποια άλλη φίλη όμως που έχει περισσότερο χρόνο μπορεί να το τελειώσει μέσα σε ένα μήνα.Μην το βιαστείτε και μην τα παρατήσετε αν δεν σας βγεί με την πρώτη, είπαμε θέλει υπομονή και επιμονή.

Καλή σας επιτυχία και εδώ είμαι να σας βοηθήσω όσο μπορώ.

Τετάρτη, 5 Σεπτεμβρίου 2012

Φθινόπωρο και πάλι...



Φθινόπωρο και πάλι...
εδώ και λίγες μέρες έχει μπεί ο Σεπτέμβρης και όλα πλέον έχουν αρχίσει και μυρίζουν φθινόπωρο.Οι μέρες έχουν μικρύνει και ο καιρός έχει δροσίσει αρκετά μπορώ να πω.Ο αέρας έχει μυρίσει εκτός από τα υπέροχα αρώματα των φθινοπωρινών λουλουδιών και του βασιλικού, με φρεσκοξυσμένα μολύβια.Οι αίθουσες των σχολείων έχουν ετοιμαστεί για να υποδεχτούν τα παιδάκια και να πλυμυρίσουν με φωνές παιδικές και απόρίες για τα μαθήματα.Αντε πάλι στο τρέξιμο για να τα προλάβουν όλα,διάβασμα και γράψιμο.Είναι όμως ωραία περίοδος.Όλοι θυμόμαστε με νοσταλγία τις πρώτες μέρες μας στην σχολική χρονιά.Τότε που τρέχαμε να αγοράσουμε καινούργιες τσάντες,μολύβια,τετράδια.Τί αγωνία για τα μαθήματα της καινούργιας τάξης;Τί δάσκαλο/α θα είχαμε και φυσικά η συνάντηση με τους συμμαθητές μας και οι ιστορίες με τις αναμνήσεις των διακοπών μας.Τί ωραία χρόνια!!!Θα θελα να γινόταν κάτι και να επέστρεφα έστω και για μία μόνο μέρα στο σχολείο.Και να τώρα που θα οδηγήσω τα παιδάκια μου στον Αγιασμό της φετινής χρονιάς.Τί ωραία!!!
Ο Σεπτέμβριος
Ο Σεπτέμβριος, ή Σεπτέμβρης, ή Σταυρίτες (ποντιακά), είναι ο ένατος μήνας του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο και πρώτος μήνας του Φθινοπώρου. Περιλαμβάνει 30 ημέρες. Ο Σεπτέμβριος ήταν ο 7ος μήνας του Ρωμαϊκού ημερολογίου εξ ου και η ονομασία του. Ο λαός μας συνηθίζει να λέει πως: «Από Μάρτη καλοκαίρι κι από Αύγουστο χειμώνας». Oι καιρικές, όμως, συνθήκες που επικρατούν συνήθως τον Σεπτέμβριο δεν μας επιτρέπουν να το πιστέψουμε! Γιατί, παρ’ όλο που υποτίθεται ότι με την έλευση του Σεπτεμβρίου αρχίζει το φθινόπωρο, κάθε χρόνο φαίνεται ότι ακόμη και σε όλη τη διάρκεια του μήνα το καλοκαίρι καλά κρατεί. Ο καιρός όμως σιγά-σιγά αρχίζει ν’ αλλάζει και να μας προετοιμάζει για τον επερχόμενο χειμώνα. Στο τελευταίο δεκαήμερο του Σεπτεμβρίου, άλλωστε, ξεκινάει επίσημα και το φθινόπωρο, με την άφιξη του Ήλιου στο φθινοπωρινό ισημερινό σημείο της τροχιάς του στις 22 του μήνα.
Ο Σεπτέμβριος είναι επίσης και ο μήνας της επιστροφής των μαθητών στα σχολεία για μια νέα χρονιά. Από τις αρχές, άλλωστε, του 4ου αιώνα μ.Χ. ο Σεπτέμβριος καθιερώθηκε ως η αρχή του εκκλησιαστικού αλλά και του πολιτικού έτους, επειδή η 1η Σεπτεμβρίου συνέπιπτε με την αρχή της ινδικτιώνος. Ακόμη και σήμερα, άλλωστε, η Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία εξακολουθεί να εορτάζει την 1η Σεπτεμβρίου ως «αρχή της ινδίκτου». Όπως μας πληροφορεί η Μαρίνα Δετοράκη:
    «Η λέξη ινδικτιών σημαίνει κατ’ αρχήν τον προσδιορισμό του ετήσιου ποσού που έπρεπε να καταβάλλουν οι Ρωμαίοι πολίτες ως φόρο. Συνεκδοχικά, πήρε τη σημασία της οικονομικής χρονιάς, και όταν οι φόροι ρυθμίζονταν με βάση μια περίοδο περισσοτέρων ετών, ινδικτιών ονομάστηκε το σύνολο αυτών των ετών… Κατέληξε έτσι να σημαίνει ένα θεσμοθετημένο κύκλο 15 ετών, συνεχώς επαναλαμβανόμενο (όπως η εβδομάδα ή ο μήνας), που χρησιμοποιήθηκε για τη χρονολόγηση πράξεων και γεγονότων… που τελικά παγιώθηκε ως το δημοφιλέστερο σύστημα χρονολόγησης για τους Βυζαντινούς, και η 1η Σεπτεμβρίου ως η αρχή του έτους τους».    
— Μαρίνα Δετοράκη
Γι’ αυτό, άλλωστε, σε ορισμένες περιοχές της χώρας μας η 31η Αυγούστου ονομάζεται «κλειδοχρονιά» επειδή «κλειδώνει» (τελειώνει) ο προηγούμενος χρόνος, ενώ η 1η Σεπτεμβρίου ονομάζεται «αρχιχρονιά».
Ο Σεπτέμβριος, όμως, έχει κι άλλες ονομασίες, όπως «Σταυριάτης» ή «Σταυρίτης» λόγω της μεγάλης γιορτής της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού στις 14 του μήνα. Όπως μας αναφέρει ο Γεώργιος Ν. Αικατερινίδης:
    «Η μέρα της γιορτής αυτής σε πολλά μέρη αποτελεί χρονικό σταθμό στις τοπικές αγροτικές και ποιμενικές εργασίες και λαμβάνεται ως η αρχή ή το τέρμα για τις σχετικές συμβάσεις. Αλλά σταθμό αποτελούσε παλαιότερα και για τους ναυτικούς, οι οποίοι τότε σταματούσαν τα μακρινά ταξίδια με ιστιοφόρα, όπως συμβούλευε η παροιμία: “Του Σταυρού, σταύρωνε και δένε”. Στις εκκλησίες μοιράζεται τη μέρα αυτή βασιλικός, εκκλησιαστική συνήθεια που πηγάζει από την παράδοση ότι στο μέρος όπου βρέθηκε ο Τίμιος Σταυρός είχε φυτρώσει το αρωματικό αυτό φυτό, που για το λόγο αυτό λέγεται και σταυρολούλουδο… Με το βασιλικό από την εκκλησία και με αγιασμό της ημέρας ετοιμάζεται το νέο προζύμι για όλη τη χρονιά».    
— Γεώργιος Ν. Αικατερινίδης
Κυρίως, όμως, ο Σεπτέμβριος είναι γνωστός με την ονομασία «Τρυγομηνάς» ή «Τρυγητής». Όπως γράφει, με ιδιαίτερα παραστατικό τρόπο, η Αικατερίνη Πολυμέρου-Καμηλάκη:
    «Την καθολική και πυρετώδη συμμετοχή της κοινότητας αποδίδει η παροιμιακή φράση “θέρος, τρύγος, πόλεμος”. Η συμμετοχή όλων των κατοίκων του οικισμού αναδείκνυε τον τρύγο σε ευχάριστη εργασία, που συχνά έπαιρνε το χαρακτήρα πανηγυριού… Η μεταφορά των σταφυλιών στο ληνό (πατητήρι, αργαστήρι, καρούτα, πατερό, τραπεζονιά, σκαφόνι κ.ά.) γίνεται με ζώα, με κάρα ή με μηχανικά μέσα, σήμερα πια στα πατητήρια. Το πατητήρι διαφέρει από περιοχή σε περιοχή ως προς το σχήμα και τη χωρητικότητα. Αλλού είναι κτιστή παραλληλεπίπεδη δεξαμενή με κλίση του δαπέδου προς την πλευρά απ’ όπου εξέρχεται ο μούστος, αλλού είναι ένας μεγάλος ξύλινος ή πλεχτός φορητός κάδος, που τοποθετείται κατά το πάτημα πάνω σε κτιστή δεξαμενή (υπολήνιο, αποδοχάρι, δοχειό κ.ά.), μέσα στην οποία ρέει ο μούστος. Το πάτημα των σταφυλιών γίνεται από τους “πατητάδες”. Το γλεύκος (μούστος, απόσταμα, βράσμα, λαγάρι, πρόσυρο κ.ά.) μεταφέρεται και αποθηκεύεται συνήθως σε μεγάλα βαρέλια, που έχουν πλυθεί με ειδικά αρωματικά φυτά (σχίνο, μυρτιά, δάφνη κ.ά.) κι έχουν απολυμανθεί με θειάφι ή έχουν ρετσινωθεί. Μέσα εκεί ο μούστος “βράζει”, ζυμώνεται και γίνεται κρασί».    
— Αικατερίνη Πολυμέρου-Καμηλάκη
Όπως γράφει και ο Κώστας Κρυστάλλης (1868-1894) στο «Τραγούδι του τρυγητού»: «Αμπέλι μου πλατύφυλλο/ και καλοκλαδεμένο,/ δέσε σταφύλια κόκκινα,/ να μπω να σε τρυγήσω,/ να κάμω αθάνατο κρασί,/ μοσχοβολιά γιομάτο». Ο τρυγητός των αμπελιών και η δημιουργία του κρασιού είναι, άλλωστε, μια πανάρχαια διαδικασία που ανάγεται στην περίοδο της γεωργικής επανάστασης πριν από περίπου 7.000 χρόνια, ενώ και οι αρχαίοι Έλληνες ασχολήθηκαν με την οινοποιία τουλάχιστον από το 1700 π.Χ. Η σχετική μάλιστα μυθολογία για το κρασί, και η σύνδεσή του με το θεό Διόνυσο, είναι ιδιαίτερα πλούσια. Γιατί το κρασί αντιμετωπιζόταν ανέκαθεν όχι μόνο ως βασικό συστατικό της διατροφής, αλλά και της θρησκείας, αφού οι Έλληνες πίστευαν ότι το αίμα του σταφυλιού είναι αίμα του θεού Διονύσου και ότι πίνοντας κρασί μεταλαμβάνουν από το αίμα του θεού.
Η λατρεία του Διονύσου συνάντησε αρκετές δυσκολίες. Αρχικά, μάλιστα, και μια κάποια καχυποψία απέναντι στο κρασί, όπως αποτυπώνεται σε πολλούς σχετικούς μύθους. Πάρτε, για παράδειγμα, έναν αττικό μύθο που συνδέει τον αστερισμό της Παρθένου με το κρασί. Σύμφωνα με το μύθο αυτό, ο αστερισμός της Παρθένου αντιπροσωπεύει την Ηριγόνη, την κόρη του Ικάριου που πρώτος υποδέχτηκε τον Διόνυσο στην Αττική και από τον οποίο έμαθε την τέχνη να φτιάχνει το κρασί. Στον τόπο που έγινε η συνάντηση εκείνη φυτεύτηκε το πρώτο αμπέλι και η περιοχή ονομάστηκε από τότε Διόνυσος.
(πληροφορίες από το wikipedia)

Μιας λοιπόν και έχει ξεκινήσει και ο τρύγος θα σας κεράσω σταφυλάκι γλυκό.Στην υγειά σας λοιπόν και να έχουμε όλοι μια καλή χρονιά σχολική και μή.



Γλυκό Σταφύλι:3 κιλά σταφύλι (σταφίδα),1 κιλό ζάχαρη κρυσταλλική,3 βανιλιες σκόνη,χυμό ενός λεμονιού.Βράζουμε αρχικά σε δυνατή φωτιά μέχρι να αρχίσει να αφρίζει και μετά αφού ξαφρίσουμε χαμηλώνουμε την φωτιά και μόλις πάρει ένα κόκκινο χρώμα και η σταγόνα από το σιρόπι κάνει γρομπολάκι τότε αποσύρουμε.
Καλή επιτυχία