Συνολικές προβολές σελίδας

Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2016

Λίγο πριν.....

Φίλες μου,

πάλι τελευταία και καταιδρωμένη που λέμε τρέχω να σας δείξω αυτά που έφτιαξα πριν λίγο καιρό.Και ενώ πλέον η μπλογκοσφαιρα ζει σε χριστουγεννιάτικους ρυθμούς εγώ θα σας πάω λίγο πίσω.

Μέσα στο γενικό τρέξιμο των προηγούμενων μηνών ανανεώσαμε και τα δωμάτια των παιδιών.Στα μικρά εκτός του ότι έφυγε το κρεβάτι του μεγάλου και ανάσανε λίγο το δωμάτιο αλλάξαμε χρώμα και διαρρύθμιση.Έτσι το καθιστικό έγινε πλέον εφηβικό δωμάτιο για το μεγάλο μας.Τα χρώμα κίτρινο,γκρι και μικρές πινελιές θαλασσί.

Και αφού το ολοκληρώσαμε ήθελε ένα μικρό φωτιστικό για το κομοδίνο του διακριτικό στον φωτισμό.Έτσι πήρα γλωσσοπίεστρα μικρά, ριζόχαρτο, καλαμάκια και μαρκαδόρους και έφτιαξα τρεις κύβους που ναι μεν είναι αυτόνομοι αλλά τοποθετόντας τον έναν πάνω στον άλλο δημιουργείς ένα μικρό φωτιστικό που αν του προσθέσεις όπως εμείς φωτάκια μπαταρίας δίνουν ένα ωραίο διακριτικό φως.


Εκτός όμως από το φως ήθελα να φτιάξω και ένα Μινι terrarium και συγκεκριμένα μία βάση για ένα μικρό παχύφυτο που βάλαμε στο κομοδίνο του μαζί με το φωτιστικό.Αυτό έγινε με καλαμάκια από σουβλάκια,τέμπερες για χρώμα και φυσικά το φυτό μας.

Πώς σας φαίνονται;

Τετάρτη, 16 Νοεμβρίου 2016

Τρέχει τρέχει ο καιρός

Κυλάει ο χρόνος σαν το νεράκι στο ποταμάκι και φέρνει λύπες και φέρνει χαρές.Έτσι λοιπόν πέρασαν δύο μήνες σχεδόν που έγραψα στο μπλογκοσπιτάκι μου.Βέβαια πάντα περνούσα από τα σπιτάκια σας και έριχνα κλεφτές ματιές και άφηνα το στίγμα μου.

Πάγωσε λοιπόν ο καιρός αλλά τώρα δεν θα σας δείξω χειμωνιάτικες κατασκευές αλλά ....

πλεκτά σουβεράκια που έφτιαξα τον Σεπτέμβριο για να ακουμπάμε το χυμό μας σε έντονο θαλασσί και μπλε χρώμα.

Αλλά και δύο τσαντούλες σε μαύρο χρώμα.Η μια είναι τσάντα χειρός για την μαμά μου και η δεύτερη εκτός από τσάντα μπορει να χρησιμοποιηθεί και σαν θήκη tablet μιας και έχει επένδυση από μέσα και έτσι προστατεύει την οθόνη του tablet.





Και φυσικά αναμνήσεις...... τώρα που κατεβάσαμε τα χειμωνιάτικα βγήκε στην επιφάνεια το σάλι-μπολερό που είχα στην βάφτισή μου.Μιλάμε για 39 χρόνια πριν και όμως είναι σαν καινούργιο και πάντα στην μόδα.Μακάρι να είχα κοριτσάκι να το φόραγε, ελπίζω να αποκτήσω κάποια στιγμή εγγονούλα και να την καμαρώνω να το φοράει.



Εν τω μεταξύ βρήκα και ένα κάδρο που είχα κεντήσει πριν 25 χρόνια ίσως και παλιότερα τότε που στην μόδα ήταν τα κρεμαστά κάδρα.Η κοπέλα με το αδράχτι,κλασσικό κέντημα που στόλιζε αρκετά σπίτια,έτσι και εγώ το είχα κεντήσει αλλά όταν ήρθε ο καιρός να φτιάξω το σπίτι μου δεν ταίριαζε οπότε ξέμεινε σε κάποιο συρτάρι και να που βγήκε τώρα στην επιφάνεια.Ποιος ξέρει η μόδα κάνει κύκλους και έτσι μπορεί να επανέλθει στην μόδα.

Βέβαια έφτιαξα και άλλα πραγματάκια αλλά αυτά προσεχώς οπότε........


εις το επανιδείν!!!!!

Δευτέρα, 19 Σεπτεμβρίου 2016

Καλοκαιρινές αναμνήσεις

Φίλες μου,

πέρασαν κιόλας δύο μήνες που έχω να γράψω στο μπλογκοσπιτάκι μου.Δύο μήνες που εκτός από χαρούμενες στιγμές είχαν και δυσάρεστες.Άλλωστε αυτές οι δύο πάνω μαζί σχεδόν χέρι χέρι και εκεί που λες τί ωραία τί χαρούμενα που περνάμε έρχεται κάτι και σε στεναχωρεί,σε θλίβει,σε ρίχνει στα πατώματα.Έτσι είναι όμως η ζωή.
Αλλά ας δούμε τα εύχαριστα που θυμόντας τα θα μας γιατρέψουν τις πληγές από τις στεναχώριες.

Μετά τον γάμο της αδερφής μου φύγαμε για διακοπές και πού αλλού στον Φάρο Κακής Κεφαλής στην Χαλκίδα,Ήταν η δεύτερη φορά που περνάγαμε τις διακοπές μας σε φάρο μιας και πριν δύο χρόνια είχαμε μείνει στον Φάρο της Αυλίδας.Όμως αυτός ο φάρος ήταν το κάτι άλλο.Ένας φάρος που για να  πας διέσχιζες ένα μικρό δασάκι που τα βράδια μαζευόντουσαν παιδιά και έπαιζαν.Ο φάρος σαν οίκημα ήταν πάρα πολύ προσεγμένος μιας και εκεί έμεναν και ο φαροφύλακας και η γυναίκα,ο Δημήτρης και η Ελένη και η κορούλα τους.Δύο καταπληκτικοί άνθρωποι που ήταν αυτό που λέμε πλασμένοι ο ένας για τον άλλον.Πάντα ο ένας κοντά στον άλλον,πάντα ο ένας να βοηθάει τον άλλον σε ότι έκανε.Η φιλοξενία τους ήταν υπέροχη και τους ευχαριστούμε μέσα από την καρδιά μας.Εμείς μείναμε στο οίκημα που ναι μεν ήταν μέσα στον χώρο του φάρου αλλά ήταν δίπλα από τον φάρο.Και τα δύο έμοιαζαν με μικρά κάστρα.
Η πόλη της Χαλκίδας


Η Ελένη είναι καλλιτέχνης και φτιάχνει αριστουργήματα με θαλασσόξυλα κα.Δημιουργίες της που στόλιζαν το μικρό μας καστράκι

όταν καθρεφτίζεσαι σε τέτοιο δημιουργήμα δεν μπορεί να σε δείξει άσχημη

Η θέα από τον φάρο


  




Ο χουζούρης η παρέα μας























Αγιοι Απόστολοι Ευβοίας η θέα από ψηλά



Κάλαμος Ευβοίας





Βέβαια δεν κάτσαμε μόνο εκεί.Ήταν αφορμή για να γυρίσουμε ότι δεν είχαμε γυρίσει τις προηγούμενες φορές αν και η φωτιά που ξέσπασε κοντά στην Αιδηψό μας απότρεψε να επισκεφτούμε την Βόρεια Εύβοια τόσο όσο θέλαμε αλλά ελπίζουμε να μας ξαναδοθεί η ευκαιρία να ξαναπάμε.

Μετά επιστρέψαμε στην βάση μας.Φυσικά πήγαμε στο πανηγύρι της Παναγίας της Φανερωμένης που για πρώτη φορά δεν υπήρχε εμποροπανήγυρι και αυτό έδινε μια μελαγχολία μιας και λείπανε τα πολλά φώτα και η φασαρία ήταν μια καθαρά θρησκευτική πανήγυρι με την δική της χάρη.Και μακάρι η Παναγία να στέκει πάντα αρωγός στην ζωή μας.

Από κατασκευές λίγα πράγματα και τα περισσότερα μισοτελειώμενα και ελπίζω να τα τελειώσω σύντομα και να σας τα δείξω.

Μόνο ένα μπρελοκ για τον μεγάλο μου με ένα καράβι ολοκληρώθηκε.



Είπαμε όμως ότι δεν υπάρχουν μόνο ευχάριστα στην ζωή,έτσι έμελλε το φετινό καλοκαίρι ένας συμμαθητής του μεγάλου μου να φύγει τόσο άδικα και τόσο βίαια από αυτή την ζωή.Είναι κρίμα να φεύγουν παιδιά από την ζωή,πολύ κρίμα αλλά ο Θεός ξέρει τί είναι σωστό και πράττει αναλόγως.
Καλό παράδεισο να έχεις Ανδρέα μου που έφυγες τόσο βιαστικά και από εκεί που είσαι να προσέχεις τους φίλους σου και τους γονείς σου.